Na Zachodzie mówimy: „Wyrzuć to z siebie.”
Na Wschodzie – „Zatrzymaj to w sobie i rozważ.”
Ale tylko wtedy, gdy rozumiemy, co naprawdę z nami robi.
Kiedy pierwszy raz zetknąłem się z Azjatami, zaskoczyło mnie jedno:
Spokój.
Nie ten wymuszony. Nie sztuczny.
Tylko taki… osadzony.
Emocje? Są. Ale nie wybuchają.
Słowa? Uważne. Czasem wręcz powściągliwe.
U nas – ekspresja to znak autentyczności.
„Powiedz, co czujesz.”
„Nie trzymaj tego w sobie.”
„Lepiej wykrzyczeć niż tłumić.”
A tam?
Cisza ma znaczenie.
Odpowiedź przychodzi po chwili.
Nie dlatego, że ktoś nie czuje –
ale dlatego, że najpierw czuje, a dopiero potem mówi.
I zacząłem się wtedy zastanawiać –
czy my, w naszej kulturze, nie pomyliliśmy prawdy z głośnością?
Bo czasem emocje aż się wylewają,
a w środku… dalej bałagan.
Dalej nieprzeżyte.
Dalej nieuświadomione.
I odwrotnie – są tacy, którzy na zewnątrz wyglądają na „zamkniętych”,
ale w środku przechodzą transformacje, których nikt nie widzi.
Bo ich proces nie dzieje się na scenie – tylko w ciszy.
Wschód uczy mnie cierpliwości do emocji.
Zachód przypomina o wolności w ich wyrażaniu.
A ja wybieram coś pomiędzy.
Świadomość.
Nie chodzi o to, by krzyczeć.
Nie chodzi też o to, by tłumić.
Chodzi o to, by wiedzieć, co czuję – i umieć to przeżyć po swojemu.
Bo ekspresja to nie wszystko.
Transformacja nie zawsze ma świadków.
A Ty?
Czy dajesz sobie prawo do przeżywania emocji – na swój sposób, a nie według kulturowego „wypada”?
Podziel się.
Może Twoja emocja – przeżyta z uważnością – stanie się dla kogoś inspiracją do spotkania z samym sobą.
Jeśli chcesz o tym porozmawiać, zapraszam do kontaktu.
Twój Przewodnika Mentalny
