Są takie warsztaty, po których zostaje nie tylko satysfakcja z dobrze przepracowanego czasu, ale przede wszystkim poczucie, że rozmawialiśmy o czymś naprawdę ważnym. Za mną warsztat „Komunikacja, która buduje zaufanie”, przygotowany dla wolontariuszy. I już od pierwszych rozmów było dla mnie jasne, że w tej pracy komunikacja nie jest tylko umiejętnością poprawnego formułowania zdań. To przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem — często w trudnym momencie jego życia, z jego emocjami, potrzebami, historią, lękiem, czasem złością, wycofaniem albo milczeniem. Rozmawialiśmy więc o tym, jak słuchać nie tylko słów, ale również tego, co dzieje się pod nimi. Jak odróżniać fakty od własnych interpretacji i założeń, bo przecież zdanie „podopieczny spóźnił się 20 minut” opisuje fakt, ale „on mnie lekceważy” jest już naszym sposobem nadania temu wydarzeniu znaczenia. A właśnie pomiędzy tymi dwoma zdaniami bardzo często zaczynają się nieporozumienia. Dużo miejsca poświęciliśmy emocjom, empatii i temu, jak reagować w sytuacjach trudnych, nie tracąc przy tym własnego spokoju. Bo pomaganie drugiemu człowiekowi nie oznacza zgadzania się na wszystko. Rozmawialiśmy również o stawianiu granic, o bezpieczeństwie wolontariusza i o tym, że dobra relacja potrzebuje zarówno otwartości, jak i jasności. Były ćwiczenia, scenki, karty sytuacyjne, dyskusje i przykłady zaczerpnięte z codziennych doświadczeń. I właśnie ta część była dla mnie szczególnie wartościowa, bo teoria komunikacji zaczyna mieć prawdziwe znaczenie dopiero wtedy, kiedy możemy zobaczyć, jak zachowujemy się w konkretnej sytuacji, co uruchamiają w nas słowa drugiej osoby i jak możemy odpowiedzieć inaczej niż automatycznie. Jedna z myśli, która mocno wybrzmiewała podczas tego spotkania, była dla mnie szczególnie ważna: nie zawsze możemy zmienić zachowanie drugiego człowieka, ale możemy zdecydować, z jakiego miejsca sami wejdziemy z nim w rozmowę. Możemy wejść z oceną albo ciekawością. Z gotową interpretacją albo pytaniem. Z potrzebą udowodnienia swojej racji albo próbą zbudowania mostu. Dziękuję wszystkim uczestnikom za obecność, otwartość, zaangażowanie, pytania, dyskusje i gotowość do wychodzenia poza schemat. Za to, że nie był to warsztat, podczas którego jedna osoba mówiła, a pozostali tylko słuchali. Dzięki Waszej aktywności mogliśmy naprawdę pracować na sytuacjach, które mają znaczenie w codziennym kontakcie z podopiecznymi. Mam nadzieję, że zabraliście ze sobą nie tylko konkretne narzędzia, ale również kilka pytań, które zostaną z Wami na dłużej. Bo dobra komunikacja nie zaczyna się od techniki. Zaczyna się od uważności na siebie i na człowieka, który stoi przed nami. Dziękuję za wspólny czas. To były bardzo wartościowe godziny.
